«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…»
Ἀγαπητοί µου ἀδελφοί, Χριστὸς Ἀνέστη!
Στό σηµερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσµα µνηµονεύεται ἡ θεραπεία ἀπό τόν Χριστό χρόνιας σωµατικῆς ἀσθένειας ἑνός ὑποµονετικοῦ ἀνθρώπου. Ἐξαρχῆς µᾶς κάνει ἐντύπωση τό ἐρώτηµα τοῦ Κυρίου: «θέλεις νά γίνεις καλά»; Τί ἄλλο θά ἤθελε ὁ παραλυτικός, ἀφοῦ καθόταν ἀνήµπορος κοντά στήν κολυµβήθρα; Τό ἐρώτηµα βέβαια τό θέτει ὁ Κύριος γιά νά πάει ἀκόµη παραπέρα: ἡ θεραπεία, τό θαῦµα, δέν εἶναι ἁπλῆ κίνηση χωρίς τή συµµετοχή τοῦ ἀνθρώπου, χωρίς ἐπίγνωσή του, χωρίς συγκατάθεση τῆς ἐλεύθερης βούλησής του. Αὐτή εἶναι ἡ διαφορά µέ τόν κόσµο. Ὁ «κόσµος» θέλει νά εὐκολύνει τή ζωή χωρίς τήν ἐπίγνωση τοῦ λόγου τῆς ὕπαρξης, χωρίς τήν ἀλλαγή τῆς στάσης τῆς ζωῆς.
Ὅµως γιά τόν Κύριο ὑπάρχουν προϋποθέσεις, γιατί ἡ βάση τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Σταυρός, δηλαδή ἡ θυσία· µιά διαδικασία ἀγάπης. Καί ὁ Χριστός ρωτάει γιά νά δεῖ ποιό εἶναι τό πρόβληµα καί ἄν συνυπάρχουν καί ψυχικά προβλήµατα πλάι στά σωµατικά. Οἱ αἰτίες µπορεῖ νά εἶναι πολλές. Ἔτσι ρωτάει ὁ Κύριος γιά νά τοῦ πεῖ ὁ ἴδιος ὁ παραλυτικός ὅτι «θέλω νά γίνω καλά, ἀλλά δέν ἔχω ἄνθρωπο. Εἶµαι τριάντα ὀκτώ χρόνια ἐδῶ καί δέν ἔχω ἄνθρωπο». Γιά νά καταλήξει ἔτσι στήν αἰτία τοῦ προβλήµατος, διότι δέν µπορεῖ νά θεραπευθεῖ ὁ ἀσθενής, ἄν δέ βρεθεῖ ὁ λόγος, ἡ αἰτία. Ἀλλά καί δέν µπορεῖ νά ἔχει ζωντανή σχέση µέ τόν Θεό, ἄν µένει ἡ σχέση του στούς τύπους καί δέν ἔχει βρεῖ τόν ἐσωτερικό του λόγο, τῆς ὕπαρξής του. Ἄν δέν ἔχει βρεῖ τήν αἰτία καί τήν ἀφορµή γιά νά προσεγγίσει τόν Θεό ἤ ἔστω γιά νά ἀποδείξει στόν ἑαυτό του ὅτι ἀξίζει νά ζεῖ, νά χαίρεται, νά ἐλπίζει.
Ὁ Χριστός βρίσκει τήν αἰτία τῆς ἀσθένειας τοῦ παραλυτικοῦ καί ἡ αἰτία εἶναι ὅτι εἶναι µόνος. Ἄρα, ἡ µοναξιά εἶναι ἀπό τά βασικά συµπτώµατα τῆς ἁµαρτίας. Μά, θά πεῖ κάποιος, αὐτόν τόν ἄφησαν µόνο του καί φταίει αὐτός; Ἔχουµε συνηθίσει νά θεωροῦµε ἁµαρτία µόνο τήν ἐγκατάλειψη τῶν ἀνθρώπων καί ὅτι τήν ἁµαρτία τήν φέρουν αὐτοί πού ἐγκαταλείπουν κάποιον. Ἀλλά καί αὐτός πού µένει µόνος εἶναι πολλές φορές ἡ αἰτία, µέ τή δυστροπία τοῦ χαρακτήρα καί τήν ἰδιορρυθµία του. Εἶναι ἁµαρτία νά θέλουµε νά ἀχολοῦνται ὅλοι οἱ ἄλλοι µαζί µας καί νά µᾶς καθιστοῦν κέντρο τῆς ὕπαρξής τους. Αὐτό ἀποκρούει, ἀποµακρύνει τούς ἄλλους. Ὅµως ὅταν βρεῖς ἕναν ταπεινό ἄνθρωπο, ὅσο πονεµένος κι ἄν εἶναι, χαίρεσαι νά βρίσκεσαι κοντά του καί δέν θέλεις νά ἀποµακρυνθεῖς. Ἐνῶ ὅταν βρεῖς ἕναν ἐπηρµένο, περήφανο καί γκρινιάρη, γρήγορα θέλεις νά φύγεις µακριά του. Τό νιώθεις αὐτό διότι ἡ δική του διάθεση εἶναι ἀντικοινωνική. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός θέλει νά προσεγγίζει τούς ἄλλους µέ τό δικό του µέτρο, µέ τούς δικούς του ὅρους, σύµφωνα µέ τούς ὁποίους θέλει νά δικαιώνεται. Ἄρα τό πρόβληµά µας εἶναι ἡ δικαίωση τῆς ζωῆς µας. Ἔτσι λοιπόν ἡ ἁµαρτία τοῦ παραλύτου ἦταν ἡ µοναξιά του. Δέν µποροῦσε νά ἑλκύσει ἀνθρώπους κοντά του. Δέν εἶχε ἐκείνη τήν ποιότητα ζωῆς ὥστε νά χαίρεται κανείς νά εἶναι µαζί του.
Ἀδελφοί µου ἀγαπητοί,
Ὁ ἐγωισµός ἀποµακρύνει τούς ἀνθρώπους ἀπό κοντά µας, ἐνῶ ἡ ταπείνωση τους φέρνει πλησίον µας. Ὁ σωστός ἄνθρωπος χαίρεται τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πολύ περισσότερο µέ τήν παρουσία ἄλλων. Ἀντίθετα, ὁ ἐγωιστής δέν ἀντέχει τούς ἄλλους. Μέ αὐτή τήν ἔννοια δέν µπορεῖ νά εἰσέλθει στήν ὁδό τοῦ Χριστοῦ. Ὀφείλουµε νά ξεκαθαρίσουµε στόν ἑαυτό µας ἄν εἴµαστε ἕτοιµοι, γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, νά ἀρνηθοῦµε κάποια δικαιώµατα πού φαντάζουν σηµαντικά γιά µᾶς. Πρέπει νά ρωτήσουµε βαθύτερα τόν ἑαυτό µας ποιό εἶναι τό κέντρο. Ἡ ζωή µας ἤ ὁ Χριστός; Ἀπό κεῖ θά µπορέσει νά ξεκαθαρίσει ἡ ὑπόθεση. Μπορεῖ φαινοµενικά νά κάνουµε πνευµατική ζωή, νά εἴµαστε αὐστηροί τηρητές τῶν ἐκκλησιαστικῶν διατάξεων, ἀλλά ἡ βάση τοῦ ἀγώνα καί τῆς προσπάθειάς µας νά εἶναι ὁ ἑαυτός µας. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού συνήθως φανταζόµαστε τόν Θεό σάν ἕναν µάγο πού θά ἀλλάξει τή ζωή µας καί θά λυθοῦν ὅλα τά προβλήµατα. Χρειάζεται ταπείνωση καί ἀγαπητική προσέγγιση τῶν ἀδελφῶν µας.
Μέ Ἀναστάσιµες εὐχές
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Νικαίας Ἀ λ έ ξ ι ο ς