«Πατέρων θείων σήμερον τήν μνήμην ἑορτάζοντες,
ταῖς παρακλήσεσι τούτων, δεόμεθα Πανοικτίρμον»
Ἀγαπητοί µου Πατέρες καί Ἀδελφοί,
Ἡ Ἁγία µας Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει τήν Κυριακή πρό τῆς Πεντηκοστῆς ὡς ἑορτή µνήµης τῶν Ἁγίων θεοφόρων Πατέρων, µελῶν τῆς Α΄ Οἰκουµενικῆς Συνόδου. Ἡ Σύνοδος συγκλήθηκε στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας τό 325 µ.Χ. ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο, τόν πρῶτο χριστιανό αὐτοκράτορα. Σ’ αὐτήν διακρίθηκαν µεγάλες µορφές τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Εὐστάθιος Ἀντιοχείας, ὁ Μακάριος Ἱεροσολύµων, ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ὁ Ἅγιος Νικόλαος κ.ἄ.
Ἡ Ἐκκλησία λειτουργοῦσε ἀνέκαθεν συνοδικῶς, θεωρώντας τή γνώµη τῶν πολλῶν, σέ κλῖµα προσευχῆς καί στό ὄνοµα τοῦ Θεοῦ, ὡς ἐγγύηση ἀληθείας. «Οὗ γάρ εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγµένοι εἰς τό ἐµόν ὄνοµα, ἐκεῖ εἰµί ἐν µέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20). Ἤδη στήν ἐποχή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων συνῆλθε ἡ Ἀποστολική Σύνοδος τῶν Ἱεροσολύµων καί στή συνέχεια ἀκολούθησαν τοπικές Σύνοδοι, γιά ἐπίλυση διαφόρων προβληµάτων.
Στούς ἑκάστοτε λόγους συνοδικῶν συνάξεων προστέθηκε τό ἔτος 325 µ.Χ. ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἡ ὁποία ἔπρεπε νά ἀντιµετωπιστεῖ καί νά τονιστεῖ ἡ θεότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ἡ κολοσσιαία σηµασία της γιά τήν Ἐκκλησία καί τή σωτηρία µας, καί νά διατυπωθεῖ ἡ πίστη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ 318 Πατέρες τῆς Συνόδου προσευχήθηκαν θερµά καί διατύπωσαν τήν ὀρθή πίστη, ὅπως προκύπτει ἀπό τά Εὐαγγέλια, ὅτι δηλαδή ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ σαρκωθείς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἦλθε στή γῆ καί δίδαξε, θαυµατούργησε, ἔπαθε καί ἀπέθανε κατά σάρκα πάνω στόν Σταυρό, ἀλλά ἀναστήθηκε ὡς «πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν» (Κολ. 1, 18). Τοῦτο λειτουργεῖ ὡς πληροφόρηση, µαζί καί ἐγγύηση, γιά τή δική µας ἀνάσταση καί τή συµµετοχή στήν Οὐράνια Βασιλεία.
Ἡ Α΄ Οἰκουµενική Σύνοδος καταδίκασε τόν αἰρεσιάρχη Ἄρειο καί τή διδασκαλία του, καθώς καί τά ἐκκλησιαστικά σχίσµατα τῆς ἐποχῆς, καί θέσπισε εἴκοσι ἱερούς Κανόνες ἐκκλησιαστικῆς εὐταξίας. Παράλληλα διατύπωσε τά ἑπτά πρῶτα ἄρθρα τοῦ ἱεροῦ Συµβόλου τῆς Πίστεως, τά ἀναφερόµενα στό ἀπολυτρωτικό ἔργο καί στή θεότητα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, εἶναι Ὁµοούσιος µέ τόν Πατέρα. Ἐκεῖνος ἦλθε στή γῆ γιά µᾶς, γιά νά µᾶς ἀνεβάσει στόν Οὐρανό καί νά µᾶς καταστήσει µετόχους τῆς Βασιλείας Του. Μοναδικό κριτήριο τῆς Τριαδικῆς Θεότητας ἦταν ἡ ἀγάπη (Ἰω. 3, 16). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος µᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ἐφόσον εἴµαστε τέκνα τοῦ Θεοῦ θά εἴµαστε µαζί Του στή συνέχεια· «κληρονόµοι µέν Θεοῦ, συγκληρονόµοι δέ Χριστοῦ» (Ρωµ. 8, 17).
Ἡ Συµβολή τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων στή διαφύλαξη τῆς Ἀλήθειας γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ὑπῆρξε καί εἶναι καταλυτική. Οἱ ἱεροί Πατέρες δέν αὐτοανακηρύχτηκαν αὐθεντίες καί δέ θέλησαν, ὁ καθένας µόνος του, νά ρυθµίσουν ὑψηλά θέµατα Πίστεως καί προβλήµατα εὐταξίας στήν ἐκκλησιαστική ζωή. Συνάχτηκαν µέ νηστεία καί προσευχή, καί ἐπικαλέστηκαν τό Πανάγιο Πνεῦµα στίς συζητήσεις καί στίς Ἀποφάσεις τους. Οἱ σοφές Κρίσεις τους δέν ἦταν ἀνθρώπινες ἐπινοήσεις, ἀλλά ἐπινεύσεις τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἰδίως οἱ Δογµατικές διδασκαλίες δέν εἶναι λογικές ἤ νοµικές ἐκφράσεις, ἀλλά τά συστατικά τῆς Ἀλήθειας. Αὐτή ἡ Ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ἡ Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιβεβαιώθηκε βιωµατικά µέσα στούς αἰῶνες ἀπό Ὁσίους, Μάρτυρες καί Ὁµολογητές καί ἀπό τή συνείδηση τοῦ Πληρώµατος τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀδελφοί µου ἀγαπητοί,
Διακαής πόθος τοῦ πληρώµατος τῆς Ἐκκλησίας στή Νίκαια καί σέ ὅλη τή Δυτική Ἀθήνα, ἦταν ἀνέκαθεν ἡ ἰδιαίτερη τιµή τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων. Τό προσφυγικό στοιχεῖο τούς τιµοῦσε στή Μ. Ἀσία καί στόν Πόντο. Ἡ ἀνάγκη ἑνός Μοναστηριακοῦ κτίσµατος φαινόταν ἐπιτακτική. Μόλις ἐνθρονίστηκα στήν Ἱερά Μητρόπολη Νικαίας θεώρησα ὅτι ἔχω χρέος νά ἐκπληρώσω αὐτό τό ὄνειρο. Ἀφοῦ ξεπέρασα πολλές δυσκολίες, θέσαµε τόν θεµέλιο λίθο στις 24 Ἀπριλίου τοῦ 2004. Ἤµουν µέ τούς ἐργολάβους σέ καθηµερινή βάση καί σέ πέντε χρόνια, µέ τή φιλότιµη ἀρωγή πολλῶν, φτάσαµε στά Θυρανοίξια στίς 30 Μαΐου 2009, µέ τήν τιµητική συµµετοχή τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν & Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύµου, καί στά Ἐγκαίνια στίς 10 Ὀκτωβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους. Ἔκτοτε τό Μοναστήρι λειτουργεῖ, εὐλογώντας καί ἁγιάζοντας τούς πιστούς. Ἔχει καταστεί φάρος πνευµατικός, τόπος προσευχής καί φιλανθρωπίας.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καί ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
Οἱ Ἱεροί Πατέρες νά πρεσβεύουν γιά µᾶς
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Νικαίας Ἀ λ έ ξ ι ο ς