«Ὁ πάντιμος χορός, τῶν σοφῶν Ἀποστόλων,
ἠθροίσθη θαυμαστῶς, τοῦ κηδεῦσαι ἐνδόξως,
τὸ σῶμά σου τὸ ἄχραντον, Θεοτόκε Πανύμνητε.»
Ἀγαπητοί µου Πατέρες καί Ἀδελφοί,
Ὅποιος πιστεύει στόν Θεό καί δέχεται τόν λόγο Του, µεταβαίνει ἀπό τόν θάνατο στή ζωή (Ἰω. 5, 24). Τόν τελικό λόγο τῆς ἐπιγειας ζωῆς µας δέν ἔχει ὁ θάνατος ἀλλά ἡ ζωή· ἡ ἀκατάλυτη καί αἰώνια ζωή.
Ἡ Γυναῖκα πού ἔγινε τό «Δοχεῖον τῆς Χάριτος» καί ἡ Μεσίτρια πρός τόν Θεό, προκειµένου νά λυτρωθεῖ τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί τοῦ θανάτου χωρίς προοπτική, ἐκοιµήθη σήµερα. Ἡ Ἐκκλησία κάνει χρήση τῆς φράσης «ἐκοιµήθη», γιατί ὄντως πρόκειται περί ὕπνου, ἐνόψει τῆς κοινῆς ἀναστάσεως. Ἔφτασε λοιπόν τό ἐπίγειο τέλος τῆς Θεοτόκου καί «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων» σπεύδουν καί συναθροίζονται στήν Ἁγία Πόλη τῶν Ἱεροσολύµων, γιά νά κηδεύσουν τό ἱερότερο καί τό γλυκύτερο πρόσωπο πάνω στή γῆ. Ὡστόσο, ὁ ὕπνος τῆς Θεοτόκου κράτησε λίγο, διότι «µετέστησεν Αὐτὴν πρὸς τὰς ἐκεῖθεν µονάς», Τήν πῆρε κοντά Του Ἐκεῖνος πού γεννήθηκε µέ τρόπο θαυµαστό ἀπό τήν Ἴδια. Γι’αὐτό, ὄχι µόνο δέν θρηνοῦµε, ἀλλά ἀντίθετα χαίρουν µητέρες καί θυγατέρες καί νῦµφες τοῦ Χριστοῦ, λέγοντας Χαῖρε Σύ, πού ἀνέβηκες στά Ἄνω Βασίλεια.
Ὁλόκληρη ἡ βιοτή τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀπό τή Ναζαρέτ, ἕως τόν Γολγοθᾶ καί τή Γεθσηµανῆ, ὑπῆρξε ἕνα θαῦµα τοῦ Θεοῦ, στό ὁποῖο διακόνησε ὁ ἄνθρωπος, στό πρόσωπο τῆς Παρθένου. Στόν Εὐαγγελισµό Της ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ, Ἐκείνη ρωτήθηκε καί συγκατατέθηκε: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό µοι κατὰ τὸ ῥῆµα σου» (Λκ. 1, 38).
Ἡ Παναγία κοινώνησε πρώτη τόν Χριστό, ἀφοῦ τόν φιλοξένησε στά σπλάχνα Της. Θήλασε µέ τό γάλα Της, Αὐτόν πού συντηρεῖ ὅλα τά ὄντα τῆς γῆς. Κράτησε στήν ἀγκαλιά της, Αὐτόν πού κρατάει τό σύµπαν στά χέρια Του. Ἀνέθρεψε µέ στοργή Ἐκεῖνον πού συντηρεῖ τόν κόσµο. Παρέδωσε στήν κοινωνία Ἐκεῖνον πού ἦρθε νά ἀνακαινίσει τήν ἀνθρωπότητα. Αὐτήν τήν ἀνθρωπότητα ἦλθε νά σώσει ἀπό τή φθορά καί νά µᾶς ἑνώσει ὅλους, καί γιά πάντα, µέ τόν Θεό, µέ ἕναν ἀγαπητικό δεσµό υἱοθεσίας.
Τιµοῦµε λοιπόν σήµερα τήν Κοίµηση τῆς Θεοτόκου. Ἡ κοίµησή Της ἔγινε καινούργια ἀρχή. Τό µνῆµα Της ἀναδείχτηκε ἐφαλτήριο ἀπ’ ὅπου καί σωµατικά ἀνέβηκε στόν οὐρανό. Δέν µποροῦσε νά γίνει ἀλλιῶς. Τὸ σῶµα πού ὑφάνθηκε µέ τόν Υἱό καί Λόγο, τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, καί δηµιούργησε τό θεανδρικό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, δέν ἦταν δυνατό νά γνωρίσει τή σήψη. Πολύ πρίν ἀπό τήν Κρίση καί τή Δευτέρα Παρουσία, Ἐκείνη προγεύτηκε τήν ἀφθαρσία τοῦ σώµατός Της, µέ τή Μετάστασή της στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἀδελφοί µου ἀγαπητοί,
Ὁ θάνατος τοῦ κάθε ἀνθρώπου βυθίζει σέ πένθος τούς οἰκείους του, καί εἶναι ὡς ἕναν βαθµό δικαιολογηµένη ἡ ὀδύνη. Εἶναι, ὡστόσο, πρόσκαιρη ἡ ἀπώλεια καί σύντοµος ὁ χωρισµός ἀπό τά ἀγαπηµένα πρόσωπα, ἀφοῦ «προσδοκοῦµε ἀνάσταση νεκρῶν καί ζωή τοῦ µέλλοντος αἰῶνος», ὅπως ὁµολογοῦµε στό Σύµβολο τῆς Πίστεως. Ἡ Κοίµηση τῆς Θεοτόκου µᾶς προκαλεῖ ἀναστάσιµη χαρά καί µᾶς ἑτοιµάζει γιά τήν ὄντως ζωή. Ἐκείνη κινεῖται πρός τό αἰώνιο, τό ἄδυτο φῶς, σέ Οὐράνια Ὄαση καί ἀπόλαυση, σέ ἕνα τόπο χαρᾶς καί εὐφροσύνης, ὅπου ἀναµένει καί µᾶς. Ἄς εἶναι ἡ ζωή µας συναρµοσµένη µέ τή ζωή τῆς Παναγίας, ἄς εἴµαστε ἑνωµένοι µέ τήν Ἁγία µας Ἐκκλησία, ὥστε νά ἀξιωθοῦµε καί ἐµεῖς τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, τά ὁποῖα ἀπολαµβάνει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ γλυκιά Μάνα τοῦ Κυρίου µας καί ὅλων ἡµῶν, πού Τήν τιµοῦµε σήµερα.
Χρόνια Πολλά καί εὐλογηµένα
Ἡ Παναγία νά µᾶς προστατεύει!
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Νικαίας Ἀ λ έ ξ ι ο ς