«Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις, σὲ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη,
Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν…»
Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,
«Θεοῦ ἄγνοια θάνατός ἐστι ψυχῆς», μᾶς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος. Καί ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ προσεγγίζεται διά τῶν Ἁγίων Του. Ἐκεῖνοι βίωσαν πρῶτοι τά διδάγματά Του, ἐκεῖνοι γεύθηκαν τίς δωρεές τῆς Χάριτός Του καί μόνον ἐκεῖνοι μποροῦν νά μᾶς μεταδώσουν τίς ἐμπειρίες τους.
Ἕνας τέτοιος Ἅγιος, πού μεταδίδει τόν Θεό καί τόν κάνει οἰκεῖο στούς ἀνθρώπους, εἶναι ὁ Ἅγιος Δημήτριος. Εἶναι χαρακτηριστικός ὁ λόγος τοῦ Νέστορα, ὅταν πῆγε νά ἀντιμετωπίσει τόν γίγαντα Λυαῖο, ὅπως ἄλλοτε ὁ Δαβίδ τόν Γολιάθ. «Ὁ Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι» φώναξε καί νίκησε. Δέν εἶχε γνωρίσει καλά ἀκόμη τόν Θεό ἀλλά γνώριζε τόν Δημήτριο καί σκέφτηκε. Ἄν ὁ Δημήτριος εἶναι τόσο σπουδαῖος, τόσο σημαντικός, πόσο μεγαλύτερος θά εἶναι ὁ Θεός, στόν Ὁποῖο πιστεύει.
Ὁ Δημήτριος γεννήθηκε περί τό 280 στή Θεσσαλονίκη, καταγόμενος ἀπό ἀριστοκρατική οἰκογένεια. Νεαρός κατατάχθηκε στόν ῥωμαϊκό στρατό καί μόλις σέ ἡλικία 22 ἐτῶν ἔφτασε στό βαθμό τοῦ χιλιάρχου. Φιλομαθής ἀπό τή φύση του, ἐρευνοῦσε καί ἀναζητοῦσε τό σκοπό τῆς ζωῆς, τό λόγο τῆς ὕπαρξης. Ἔτσι ἔφτασε στό Εὐαγγέλιο, τό Ὁποῖο μελέτησε καί ἄρχισε νά τό διδάσκει στήν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης. Σχημάτισε ἕνα κύκλο νεαρῶν μαθητῶν καί τούς δίδασκε τήν Ἁγία Γραφή στίς ὑπόγειες στοές κοντά στά δημόσια λουτρά τῆς πόλης.
Βέβαια ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν εἰδωλολατρική καί ὁ Δημήτριος δέν ἦταν τυχαῖος. Σύντομα τόν ἀνακάλυψαν καί τόν ὁδήγησαν στόν αὐτοκράτορα Μαξιμιανό,, πού παρεπιδημοῦσε στήν πόλη. Τό ὑπέροχο παράστημά του, ἡ κατάρτισή του, τά πολλά τάλαντά του, ἐντυπωσίασαν τόν Μαξιμιανό. Τίς ὑποσχέσεις ἀκολούθησαν οἱ ἀπειλές, ἀλλά ὁ νέος τοῦ Θεοῦ ἦταν πιστός. «Τῷ Χριστῷ μου μόνο πιστεύω», δήλωσε μέ θάρρος. Δέν φοβήθηκε τή φυλακή πού ἀκολούθησε, ὄντας πλήρης Χάριτος Θεοῦ.
Ὁ αὐτοκράτορας συνδύασε τήν παραμονή του μέ ἀθλητικούς ἀγῶνες, ὅπου ὑπερτεροῦσε ὁ Λυαῖος, ἕνας θηριώδης καί ἀκατανίκητος παλαιστής, πού προκαλοῦσε τούς πάντες. Ὁ Νέστορας, κατηχητόπουλο τοῦ Δημητρίου ἀποφάσισε νά τόν ἀντιμετωπίσει καί, μέ τή βοήθεια τοῦ Ἁγίου, νίκησε. Τότε ὁ αὐτοκράτορας διέταξε τή θανάτωση καί τῶν δύο. Ὁ Δημήτριος τάφηκε στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του, ὅπου ἀργότερα χτίστηκε περίβλεπτος Ναός πρός τιμήν του. Τό μύρο πού ἀνάβλυζε ἀπό τόν τάφο του τοῦ ἔδωσε τήν προσωνυμία «Μυροβλύτης». Ἅγιος κατεξοχήν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τιμᾶται καί ἀπό τούς Ρωμαιοκαθολικούς, τούς Ἀγγλικανούς, ἐπίσης καί τούς Λουθηρανούς.
Σπάνια ἕνας ἅγιος ἔχει ταυτιστεῖ τόσο στενά μέ μία πόλη, ὅσο ὁ Ἅγιος Δημήτριος μέ τή Θεσσαλονίκη. Θεωρήθηκε ἀνέκαθεν ἀπό τούς Ἕλληνες ὁ φρουρός τῆς πόλης, πού ἡγούμενος τοῦ φιλόχριστου λαοῦ, ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν κατά καιρούς φιλόδοξων κατακτητῶν τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπως ἦσαν οἱ Ἄβαροι, οἱ Ἄραβες, οἱ Σλάβοι, οἱ Νορμανδοί, οἱ Φράγκοι, οἱ Τοῦρκοι καί ἄλλοι βάρβαροι τῆς Ἱστορίας. Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες, πού βάδιζαν πρός τή Θεσσαλονίκη, ἔβλεπαν τόν Ἅγιο νά ὑπερίπταται καί νά ἐνισχύει τήν κοινή ἐλπίδα ἡ πόλη τοῦ Ἁγίου νά γίνει ὁριστικά ἑλληνική.
Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,
Ὁ Ἅγιος Δημήτριος εἶναι πολιοῦχος καί προστάτης τῆς Θεσσαλονίκης πολιοῦχος τῆς πόλης ὅπου γεννήθηκε, ἔζησε καί μαρτύρησε. Ἀξιολόγησε τήν πορεία τῆς ζωῆς καί συντάχτηκε μέ τόν Ἀπ. Παῦλο: «(Πάντα) ἡγοῦμαι σκύβαλα, ἵνα Χριστόν κερδήσω» (Φιλιππ. 3, 8). Ἀποφάσισε νά θυσιάσει τό ἐφήμερο τῆς ζωῆς γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἔχουμε καί μεῖς τόν περικαλλῆ Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στό Σχιστό Κορυδαλλοῦ. Ἀποτελεῖ κόσμημα τῆς πόλης καί μᾶς προστατέυει ὅλους. Οἱ ἐκεῖ καλοί Ἱερεῖς ἐργάζονται μέ εὐθύνη ἀνάμεσα στούς ἐκλεκτούς πιστούς τῆς Ἐνορίας. Ὡς Ποιμενάρχης, ἐκφράζω τήν ἐλπίδα ὅτι οἱ νέοι τῆς ἐποχῆς μας θά ἔχουν πιά ἀντιληφθεῖ ὅτι οἱ κοσμικές ῥηχές ἐλπίδες δέν παρέχουν τή βεβαιότητα καί τήν ἀσφάλεια πού ἀναζητοῦμε. Ἡ μοναδική ἐλπίδα τοῦ κόσμου ἔγκειται στήν τήρηση τοῦ ἁγίου θελήματος τοῦ Θεοῦ. Συνοδοιπόροι στόν ἀγῶνα οἱ ἅγιοί μας. Πρότυπο τῶν νέων ἄς εἶναι ὁ Ἅγιος Δημήτριος εἰς τόν ὁποῖον ἀναφωνοῦμε εὐλαβῶς «οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος»
Μετά πατρικῶν εὐχῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+Ὁ Νικαίας Ἀ λ έ ξ ι ο ς