«…Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς Σου τὸ ἀΐδιον,
πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Φωτοδότα, δόξα Σοι»
Ἀγαπητοί µου ἀδελφοί,
Σήµερα, ἑορτή τῆς Θείας Μεταµορφώσεως, ὁ Κύριος, λίγο πρίν τό ἑκούσιο Πάθος, παίρνει µαζί Του, τούς τρεῖς ἀγαπηµένους Μαθητές καί ἀνεβαίνει στό Ὄρος Θαβώρ, τό «ὑψηλὸ ὅρος». Ἐκεῖ, συντελεῖται ἕνα θαῦµα µπροστά στά µάτια τῶν Μαθητῶν. Ὁ Χριστός, «µετεµορφώθη ἔµπροσθεν αὐτῶν. Καὶ ἔλαµψε τὸ πρόσωπο αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱµάτια αὐτοῦ ἐγένοντο στίλβοντα λευκὰ λίαν ὡς χιῶν». Μεταµορφώθηκε ἐνώπιον τους, καί τό πρόσωπό Του ἕλαµψε ὡς ὁ ἥλιος καί τά ροῦχα του λαµπρύνθηκαν καί φάνηκαν σάν τό χιόνι καί ὅλος ὁ τόπος ἔλαµψε ἀπό τό Ἄκτιστο Φῶς.
Ἡ ἐπιλογή τῶν τριῶν µαθητῶν ἀπό τόν Χριστό δὲν ἦταν τυχαία. Οἱ Μαθητές, διέθεταν ἀρετές, πού ἐπέτρεψαν αὐτήν τήν «τιµή». Κατά τόν Ἅγιο Νικόδηµο τόν Ἁγιορείτη, «ὁ Πέτρος ἦταν σταθερὸς στὴν τήρηση τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν, ὁ Ἰάκωβος ἦταν εὐθὺς καὶ ἔδειχνε προθυµία στὸ µαρτύριο ἐνῷ ὁ Ἰωάννης διέθετε ἁγνότητα». Κύριο γνώρισµα καί τῶν τριῶν, ἡ ἀγάπη. Οἱ ἴδιοι συνόδευσαν τόν Κύριο στήν προσευχή Του, λίγο ἀργότερα, στόν Κῆπο τῆς Γεθσηµανῆ µετά τό Μυστικό Δεῖπνο. Στό Θαβώρ, ἔγιναν αὐτόπτες καί αὐτήκοοι τοῦ γεγονότος, τό ὁποῖο καί κατέγραψαν στίς Καθολικές Ἐπιστολές τους τόσο ὁ Πέτρος ὅσο καί ὁ Ἰωάννης.
Καί ξαφνικά µέσα σέ αὐτή τή θεωρία τοῦ φωτός, «ὤφθησαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας µετ’ αὐτοῦ συλλαλοῦντες». Ἐµφανίστηκαν οἱ δύο πρόκριτοι τῶν προφητῶν, ὁ Μωϋσῆς καί ὁ Ἠλίας καί συζητοῦσαν µέ τόν Χριστό. Οἱ τρεῖς Μαθητές δέν ἄντεξαν τή θέα αὐτή καί ἔπεσαν καταγῆς, κρύβοντας τά πρόσωπά τους, ἐνῷ τούς κάλυψε µιά νεφέλη καί ἀκούστηκε ἡ Φωνή τοῦ Πατρός «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός µου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε». Οἱ Μαθητές, ἔζησαν µιά Θεο-φάνεια, µιά ἀποκάλυψη τῆς Ἁγίας Τριάδος, µέ τήν παρουσία τοῦ Υἱοῦ, τή Φωνή τοῦ Πατρὸς καί τό Ἅγιον Πνεῦµα ὡς «νεφέλη φωτεινή». Κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη Δαµασκηνό, «ὁ Χριστὸς δὲν µεταβλήθηκε σὲ κάτι ποὺ δὲν ἦταν, ἀλλὰ φανέρωσε αὐτὸ ποὺ ἦταν, τὴν πραγµατικότητα». Φανέρωσε τή Θεότητά Του, κατά τό µέτρο πού ἄντεχαν νά δοῦν καί νά βιώσουν οἱ Μαθητές, ἀφοῦ ὅπως εἶχε εἰπωθεῖ αἰῶνες πρίν στόν παρόντα Μωϋσῆ «Οὐ γὰρ µὴ ἴδη ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν µου καὶ ζήσεται» (Ἐξ. 33, 20).
Μέ τή Θεία Μεταµόρφωση ἀποδείχτηκε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Κύριος τοῦ Νόµου καί τῶν Προφητῶν. Στάθηκε στό µέσο τοῦ Μωϋσῆ ὡς Νοµοθέτου πού δέν ζεῖ, καί τοῦ Ἠλία ὡς ζῶντος Προφήτου, γιά νά λύσει κάθε ἀµφιβολία καί νά γεφυρώσει τή Παλαιά µέ τήν Καινὴ Διαθήκη «ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόµῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαµεν Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσήφ τόν ἀπὸ Ναζαρέτ» (Ἰωαν. 1, 46). Ἡ Φωνή τοῦ Θεοῦ Πατρός, πιστοποίησε ἀκόµα µιά φορά καί κατηγορηµατικά πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ υἱός ὁ ἀγαπητός. Τοῦτο ἔγινε γιά νά στηρίξει τούς Μαθητές, ὅπου σέ λίγο θά ἔβλεπαν τόν Κύριό τους, ἐπάνω στόν Σταυρό, φαινοµενικά νά ἔχει ἀποτύχει, ἀλλά στό Θαβώρ, γνώρισαν τήν ἀληθινή Θεϊκή δόξα καί εἶδαν ὅτι «αὐτός ἐστι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ». Αὐτό πού θέλει νά µᾶς δείξει ὁ Χριστὸς µέ τή Μεταµόρφωσή Του εἶναι ἡ ἐπιβεβαίωση γιά ἀκόµη µιά φορά ὅτι εἶναι τό φῶς τό ἀληθινό πού φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόµενον εἰς τόν κόσµο.
Ἀδελφοί µου ἀγαπητοί,
Μποροῦµε νά γίνουµε κι ἐµεῖς µέτοχοι αὐτοῦ τοῦ Ἀκτίστου Φωτὸς τῆς Μεταµορφώσεως ὅπως τό βίωσαν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαµᾶς, ὁ Μάξιµος ὁ ὁµολογητής, ὁ Ἰωσήφ Ἡσυχαστής καί ἄλλοι. Ὁ κάθε ἕνας κατά τό µέτρο τοῦ δυνατοῦ, κατά τή πνευµατική προσπάθειά του. Σκοπός τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ θέα τοῦ Θεοῦ, ἡ ὅρασή Του. «Ἡ ὅραση αὐτὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ θεωρία Του, εἶναι ἡ θέωση. Ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὸν Θεό, ὅταν φθάσει σὲ µέτρα πνευµατικά» (Ὅσιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης). Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ χρειάζεται προσπάθεια νὰ µεταµορφωθοῦµε κι ἐµεῖς. Νά καθαρίσουµε τήν ὕπαρξή µας ἀπό τήν ἁµαρτία µέ τή µετάνοια καί τή συµµετοχή µας στά ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, µέ κυρίαρχα τήν ἱερά Ἐξοµολόγηση καί τή Θεία Λειτουργία. Ἄς ἀγωνιστοῦµε καί µεῖς νά ἀξιω-θοῦµε τοῦ θείου φωτός, ὁµολογῶντας ὅτι ὁ Χριστός «ὑπάρχει ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασµα».
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Νικαίας Ἀ λ έ ξ ι ο ς