«Σήμερον Εὔα λέλυται τῆς καταδίκης, λέλυται καὶ ὁ Ἀδάμ,
τῆς ἀρχαίας ἀρᾶς, ἐπὶ τῇ γεννήσει τῇ Σῇ βοῶν Ἄχραντε·
ἐν Σοὶ τῆς φθορᾶς ἐλυτρώθημεν»
Ἡ πανσοφία τοῦ Θεοῦ, δοκιµάζοντας τήν ὑποµονή τῶν δικαίων Ἰωακείµ καί Ἄννης, ἑτοίµαζε ἔργο θαυµαστό. Τούς κατέστησε «εὔχρηστα σκεύη ἐλέους», µέ τά ὁποῖα θά ἀπεργαζόταν τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Τό ἱερό ζεῦγος ἐξελέγη ὡς ἡ καλή ρίζα γιά νά δώσει τό θαυµαστό βλαστό τῆς Θεοτόκου Μαρίας. Ὑπῆρχαν δυσκολίες πού ἡ λογική θεωρεῖ ἀξεπέραστες, ὅµως ἡ παντοδυναµία τοῦ Θεοῦ παρέρχεται τά ἀνθρώπινα. Ὄντως «νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι».
Μεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ Παναγία στούς γονεῖς Της Ἰωακείµ καί Ἄννα, πού εἶχαν µόνο αὐτό τό παιδί. Μά πιό µεγάλο δῶρο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ γέννηση τῆς Θεοτόκου γιά τόν κόσµο, γιατί εἶναι προµήνυµα σωτηρίας. «Ἡ γέννησή Της χαράν ἐµήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουµένη…». Ἦλθε ὁ καιρός νά ἐκπληρωθοῦν οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ. Καµιά γυναῖκα δέν ἀξιώθηκε τῆς µεγάλης αὐτῆς τιµῆς, ὅπως ἡ Παναγία Παρθένος Μαρία, πού ἐκλέχτηκε ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Οἱ γενεές τῶν πιστῶν µακαρίζουν τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, καθώς Ἐκείνη τό δήλωσε προφητικά: «Ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν µακαριοῦσί µε πᾶσαι οἱ γενεαί». Κάθε χριστιανική ψυχή στρέφεται πάντα µέ θάρρος καί ἐµπιστοσύνη πρός τήν Παναγία, γιατί αὐτή εἶναι ἡ Μητέρα καί στό πανάγιο πρόσωπό Της βλέπουµε τή δική µας µητέρα, ἐκείνη πού µᾶς θήλασε, πού µᾶς κράτησε στά χέρια της, πού µᾶς προστάτεψε καί µᾶς ζέστανε στήν ἀγκαλιά της.
Σέ Ἐκείνη, τήν «τιµιωτέραν τῶν Χερουβείµ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείµ» πρέπει κάθε στοργή καί ἀγάπη, κάθε τιµή καί σεβασµός ἀπό ὅλους µας. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἔχει τήν πρώτη θέση µεταξύ ὅλων τῶν Ἁγίων µας καί τῶν Οὐρανίων Ἀγγέλων. Εἶναι «Ἁγία ἁγίων µείζων». Ὅταν Τῆς κόµισε τό Οὐράνιο µήνυµα ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ Τήν χαιρέτησε σεµνά ὡς «Κεχαριτωµένη» καί Τήν ὀνόµασε «Εὐλογηµένην ἐν γυναιξί». Καί ἡ Ἐλισάβετ, ἡ µητέρα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόµου Τήν ὑποδέχθηκε ὡς Μητέρα τοῦ Κυρίου λέγοντας: «Καί πόθεν µοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ µήτηρ τοῦ Κυρίου µου πρός µε;» Τιµή σέ µένα νά µέ ἐπισκεφτεῖ ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου µου. Ὁ Κύριος καί Θεός ἦταν ἤδη σαρκωµένος στά σπλάχνα τῆς Παναγίας, τηρώντας τούς ἀνθρώπινους νόµους.
Οἱ ἱεροί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔγραψαν ἐγκωµιαστικούς λόγους στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, στούς ὁποίους Τήν ὀνοµάζουν «γυναικῶν καύχηµα», «δόξαν τοῦ θήλεος», «σεµνόν κειµήλιον ἁπάσης τῆς οἰκουµένης», «σκῆπτρον τῆς ὀρθοδοξίας» καί ἄλλα συναφῆ. Καί οἱ ἱεροί Ὑµνογράφοι σύνθεσαν καί ἀφιέρωσαν στή Μητέρα τοῦ Θεοῦ ποιητικούς ὕµνους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν θησαυρό τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὑµνολογίας.
Ἀδελφοί µου ἀγαπητοί,
Οἱ ὕµνοι τῆς Παναγίας δέν ἀντηχοῦν µόνο στίς Θεοµητορικές ἑορτές, ὅπως εἶναι ἡ σηµερινή. Κάθε Κυριακή καί κάθε ἑορτή ἀκούγονται τά Θεοτοκία, οἱ ὕµνοι δηλαδή πρός τήν Θεοτόκο, µέ τούς ὁποίους κλείνει κάθε ὁµάδα τροπαρίων. Κάθε ὁµάδα περατώνεται µέ τό «Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύµατι», µιά δοξολογία στήν Ἁγία Τριάδα, µέ ἐπισύναψη τοῦ «Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων Ἀµήν», καί τοῦ Θεοτοκίου, πού εἶναι ἀφιερωµένο στήν Παναγία Μητέρα. Αὐτήν τήν Παναγία Μάνα, «τήν Ὑψηλοτέραν τῶν Οὐρανῶν καί καθαρωτέραν λαµπηδόνων ἡλιακῶν» τιµοῦµε σήµερα, ἱκετεύοντάς Την νά πρεσβεύει γιά ὅλους µας στόν Θρόνο τῆς Χάριτος.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ καί ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Νικαίας Ἀ λ έ ξ ι ο ς